Muharrem Yumuk Şiirleri

Bilgin ordusu – bizim ordumuz,
Bilip öğretmek – büyük borcumuz.
İsteriz biz: cehl kalksın aradan,
Bilgi ocağı olsun yurdumuz.

Bilgi yazıldı Bayrağımıza,
Evlerimize ocağımıza.
Düşman ayağı basmasın artık,
Toprağımıza, Bucağımıza.

Cehilden başkaca düşmanımız yok,
Dilden başka lisanımız yok,
Dil ile ili sevmeyenlere
Gönül gözüyle bakanımız yok.

Cehl ile cenge gönderildik biz,
Yüce Kurultay’da dirildik biz,
Ağlımız, bilgin tüfeğimiz söz
Böyle bir orduya verildik biz. 

(1926)

Kamçı gibi akıp gitme,
Etrafımı yıkıp gitme.
Ey Türk oğlu, dede ilin
Ellere bırakıp, gitme.

Dedelerin sürdü, ekti,
Bu il için neler çekti!
Yüzlerce yıl silâh elde,
İl uğruna kanlar döktü.

Hesap edilemez hiçbir an
Burada dökülen al kan.
Sözlerimde yalan yoktur,
Şahidimdir Koca Balkan.

Rila, Rodop, yuca yuca,
Ulu Tuna, Meriç, Tunca..
Bunlar bunu bilir iken,
Hainlik olur mu bunca?

Sana söylerim doğruca,
Trakya, Tozluk -karı koca.
Bir kardeş, bir kız kardeştir,
Deliorman’la Dobruca.

Dedelerin orda yatıyor,
Ruhları göklerden bakıyor.
Gücenip ağlayan ilin,
Gözlerinden yaşlar akıyor.

Bu gözyaşlarını silmek –
Senin borcun bunu bilmek.
Ey Türk oğlu, sana düşer,
Ağlayan ilini güldürmek.